tweeling gedichten en gedachten

In het najaar van 2010 heeft detweelingwinkel.nl een tweeling schrijfwedstrijd georganiseerd om haar 1-jarig bestaan te vieren. We hebben veel leuke, originele en ontroerende inzendingen ontvangen. De jury heeft gesproken en de inzending van Nina met als titel 'Uit een tweelingleven gegrepen' als winnaar gekozen. De prijs die Nina ontvangt is een fotoshoot + paneel van 60 x 60 cm van KidStudio t.w.v. € 400,=.

Toelichting van de jury:

"Deze inzending geeft een goede kijk op hoe het leven van een tweelingmoeder kan zijn en de voorbeelden zijn typerend voor de tweelingband. Ik had zin om er meer over te lezen".

"Het verhaal is op een originele manier geschreven en had van mij nog veel uitgebreider mogen zijn. Ze beschrijft op een hele knappe manier alle zaken die volgens mij spelen bij tweelingen; het samen zijn, gelijk maar toch zo verschillend, het ‘wij tegen de rest van de wereld’ en ook ‘het botsen van de karaktertjes’".

Winnaar * * * Winnaar * * * Winnaar

27-11-2010 | Nina

Uit een tweelingleven gegrepen

3
Tom en Olaf zijn in de speeltuin en staan elkaar uitgebreid te omhelzen op de trap van de glijbaan. 'Niet knuffelen', roept hun moeder die niet wil dat ze vallen. Een andere moeder moet lachen. 'Goh, da’s weer eens wat anders. Meestal is het niet duwen, niet slaan, niet schoppen!'.

7
Olaf is ‘s avonds laat bij Tom in bed gekropen. Tom vertelt een verhaal over een babydolfijntje dat zijn moeder kwijt is. Aan het einde moet Olaf huilen.
'Waarom huil je nou, Olaf?'
'Ik vind het zo ontroerend.'
'Maar het is toch goed afgelopen? Hij heeft zijn moeder gevonden'.
'Ja, dat vind ik nu juist zo ontroerend!'

7,5
Tom en Olaf praten over klikken. Klikken, dat kan echt niet, vinden ze allebei.
'O, en waarom klik jij dan wel eens over mij tegen mama?' vraagt Olaf verontwaardigd.
'Nou, omdat het soms gewoon heel erg is wat jij doet, en omdat ik graag mama's lievelingetje wil zijn', antwoordt Tom.
Daar moet mama erg om lachen.
'Ja, ik vind hem zelf ook wel goed', zegt Tom zelfvoldaan.

8,5
Tijdens een lange autoreis op de achterbank:
'Tom, ik hou van je... Daarom sla ik je lekker hard!!!'
'Aaaaaaaaaaaa!'
'Nee, daarom knuffel ik je hartstikke dood'.
'Aaaaaaaaaaaa!'

9
Nieuwe regel: Tom en Olaf mogen ’s avonds na acht uur niet meer bij elkaar op de kamer komen omdat ze elkaar wakker houden. Later die avond hangt er in de gang tussen de deuren van hun slaapkamers een spandoek van toiletpapier. 'Wij protesteren'.

11
Op de fiets naar school houdt Tom een monoloog over iets wat hem niet bevalt. Geïrriteerd roept Olaf: 'Hé, ik ben je psychiater niet', en fietst hard weg. Kwaad zet Tom de achtervolging in. 'Ja zeg, ik mag mijn problemen toch wel met je bespreken!'.

***

Lees hieronder alle inzendingen

29-11-2010 | Ingrid

Toeval?

Mijn vriendin en ik wonen in hetzelfde dorp alle 2 zwanger van een tweeling en ongeveer dezelfde uitgerekende data. 2 weken voor de uitgerekende datum wordt ik ingeleid in het ziekenhuis in Lleeuwarden, ook mijn vriendin gaat dezelfde dag naar het ziekenhuis in sneek (ik weet dit niet). Na een supersnelle natuurlijke bevalling van 1 uur en 15 minuten beval ik om 12.30 van Iris en 12.45 van Jasmijn. Toen Petra belde om het nieuws te vertellen en ik het mijne moesten we heel hard lachen. Hoe was het mogelijk! op dezelfde dag en ook nog bijna dezelfde tijden. Petra beviel dezelfde dag ook op een natuurlijke manier om 12.28 van Eva en 12.46 van Bram.

***

26-11-2010 | Peter

Mijn broer

Hoe zou het zijn als jij er was
Voelde jij mijn pijn, mijn verdriet
En vreugde over wat dan ook
Zelfs als we niet bij elkaar waren
Dat zeggen ze toch, dat dat zo is
Zou jij op mij hebben geleken
Dezelfde dingen hebben gedaan
Dezelfde dingen hebben gedacht
Gevoeld wat ik voel

Weet je nog toen het begon
Hoe wij ons het leven in vochten
Tegelijkertijd, hetzelfde moment
Dezelfde strijd, maar ieder voor zich
Wij konden elkaar niet helpen
Niet tegen elkaar, niet met elkaar
Allebei alleen, happend naar adem
Ik vond het, jij raakte verdwaald
God, wat had ik je graag gered
Als dat al mogelijk was geweest

Ik kan niets anders dan hopen
Dat je mij hoort, voelt, en begrijpt
En dat je mij zult bijstaan
Altijd, overal, waar je ook bent
Dan probeer ik een beetje jou te zijn

***

24-11-2010 | Mireille

Zien jullie wat ik zie?

Februari 2010 de eerste echo bij de verloskundige: 'Zien jullie wat ik zie?', Nou, wat dan?????, "Het zijn er twee! En het is een eeneiige tweeling!'. Wat een gelukkig nieuws was dat! Ik ben zelf ook 1 van een eeneiige tweeling, en is dat erfelijk? Nee! Wat een toeval, wie had dat gedacht! Ik niet in ieder geval! Ik weet zelf hoe het is om een tweelingzus te hebben, geweldig! Twee jaar geleden hebben mijn man en ik het huis gekocht dat naast mijn zus en haar man te koop stond! Ik heb dus mijn zus, mijn beste vriendin als buurvrouw naast mij wonen! En nu heb ik zelf ook twee tweelingdochters, die hopelijk net zo een mooie band krijgen als hun moeder en tante/buurvrouw. Het is leuk om te zien hoe de geschiedenis zich herhaald! Op straat hebben mijn zus en ik, vooral als ik achter de tweelingwagen loop, veel bekijks. Voor ons is het al normaal, maar het is en blijft bijzonder en dat realiseer ik mij des te meer als we weer eens worden aangesproken! Het is super om 1 van een tweeling te zijn en al helemaal om zelf een tweeling te krijgen! Maar of het nou echt puur toeval is???? Ik denk toch stiekem van niet!

***

22-11-2010 | Marieke

Lieve Sinterklaas

Het lijkt me nou zo enig
Om er één van een tweeling te zijn
En dat je dan altijd samen bent
Dat lijkt me nou zo fijn

Dan hoef je nooit alleen te spelen
Nooit eens twijfelen over een spel
Want als je zelf niks kan verzinnen
Juist, dan weet de ander het wel

En als je moeilijkheden hebt
Met rekenen, geschiedenis of taal
Dan vraag je het aan je zusje
Want zij weet het allemaal

Een goed voorbeeld, en een maatje
Die altijd aan je zijde staat
En je altijd zal blijven steunen
Wat er dan ook komen gaat

Dat je niks hoeft te zeggen
Omdat zij het toch al weet
En dat niemand hoeft te vragen
Hoever jullie vriendschap meet

Dat zou ik heel graag willen zijn
Want ik ben er geen, helaas
Ik zal dus aan mama vragen
Of dat mag van Sinterklaas

***

20-11-2010 | Jet

Schuim 2

Hij en ik hadden er meer dan een week voor nodig, maar voor zijn zoon en mijn dochter was het meteen een uitgemaakte zaak. Terwijl de bel nog nagalmde en ik nog blozend met mijn jas stond te schutteren in de vestibule, reden de kinderen al met autootjes door de huiskamer. Of ze hun leventje lang niets anders gedaan hadden dan samen spelen. Ze waren op een haar na even groot, even blond, en even jong. Er viel niet meer aan te tornen: Elwin en Corine waren een (stief)tweeling geworden, met alle gevolgen voor hun opvoedbaarheid vandien.

Een dag of wat later waren hij en ik ook zo ver. Na het eten gingen Corine en ik niet naar huis. Elwin - drie jaar maar een heer - hielp zijn nieuwe zusje met een galant zetje over de hoge rand van haar opvouwbedje...

Dezelfde kleren wilden ze aan, dus voortaan kocht ik alles dubbel. En er werd gespeeld. Met duplo, autootjes, kiezelstenen, slakken (er was er één bij die ‘Fikkie’ heette), zand, wasknijpers.

Samen gaven ze hun eerste echte verjaarspartijtje.
Samen reden ze, luid bellend, razendsnelle rondjes op hun nieuwe fietsjes met zijwieltjes. Hij op zijn zwart met gele, zij op haar rood met gele. Samen waren ze af en toe zoek. Samen plukten ze antennes op de parkeerplaats.

Samen gingen ze in bad. Meestal met de grotere zusjes, maar die zaterdag hadden die iets anders te doen. Wat was het bad groot opeens. Vier glimmende oogjes lieten wij achter, en wij repten ons gulzig naar de zaterdagkrant...

‘Nieuw parfummetje?’ snifte mijn echtgenoot in spe. ‘Nee, bah, heb jij after shave gebruikt soms?’ Het regende, de ramen waren dicht, de buren konden het niet zijn. Het leek wel of het steeds sterker werd. Een beetje zoetig, maar ook wel fris...vreemd... We keken elkaar aan, en tegelijk stormden we naar boven en rukten de badkamerdeur open.
Ja hoor.

Schuim op de vloer, schuim aan het plafond, schuim tegen het raam en op de vensterbank, en in het midden ook schuim. Het kroop de gang al in. Het was als bij ‘Floddertje’ van Annie M.G. Schmidt. (We hadden het laatst nog voorgelezen.) Vanaf de drempel zagen wij, hoe de kinderen vanaf de ingezeepte schuine kant van het bad, met de hoofdjes naar beneden als raketten het water inschoten. Mijn aanstaande herkende zijn nieuwe shampoofles, die huppelde op het schuim.

Toen ik weer adem had, schraapte ik mijn keel en stak van wal met een vermanende toespraak, maar weer waren ze me voor. Een verrukte glimlach brak door op het smoeltje van mijn stiefzoontje, toen mijn dochter me verontwaardigd toevoegde: 'Ga jij maar weg. Ga jij maar een ander kindje zoeken. Ga jij maar een saai kindje zoeken...'.

***

19-11-2010 | Saskia

Verrassing!

De eerste echo, er kloppen twee hartjes!
Wat zijn wij blij!

De tweeling is eeneiig dus hetzelfde geslacht...
Maar wat het geslacht is blijft een verrassing voor ons, wij willen het niet weten.

Bij 30 weken beginnen de weeen die geremd gaan worden en dat lukt.
Tijdens deze opname is een aantal keer met echo's 'ze ligt... ' gezegd, twee meiden?

Nu willen wij het zeker weten, dus bij de eerstvolgende echo gevraagd, en ja hoor twee meiden. Wij hebben al een dochter van twee jaar dus straks drie meiden!

Nu is de verrassing eraf, spijt dat we het gevraagd hebben, wij vinden het helemaal niet leuk om te weten!

Weer naar huis en in de ziekenhuistas roze kleding.... alleen wij weten het verder niemand.

25 november 2009, 37 weken zwanger, de dag van de keizersnede, ons eerste kindje wordt gehaald... Gefeliciteerd, jullie hebben een zoon!
Een minuut later ons tweede kindje wordt gehaald...
Gefeliciteerd jullie hebben nog een zoon!
Totale verbazing! Familie en vrienden hebben wij gebeld met het nieuws maar zonder namen , daar moesten wij nog even over nadenken!

Sil & Len zijn de namen, allebei zes pond en gezond!

Roze was binnen no time geruild voor blauw en wij...
wij hebben er vreselijk om gelachen.
Inmiddels zijn onze zoons 1 jaar
en zoals op het geboortekaartje stond het is:
dubbel genieten & dubbel geluk!

Wij zijn trots op onze drie kinderen!

***

18-11-2010 | Barbara

What's in a name?

Een maand voor de uitgerekende datum werd bekend dat het niet om één, maar om twee babies in de buik ging. In En zoals dat veelal met tweelingen gaat, werd twee weken te vroeg de tweeling geboren. Twee meisjes. De oudste noemde ze Caroline, de jongste Barbara. Na drie dagen ging de vader van de meisjes naar het stadhuis om aangifte te doen van de geboorte van zijn twee dochters.

'Barbara en Caroline' zei hij tot de ambtenaar achter het loket, die het vervolgens vastlegde op zijn tikmachine, want in 1969 was het allemaal nog niet zo geautomatiseerd. De vader ontving een kopie van het geboortebewijs. 'Barbara en Caroline' stond hier op. 'Pardon' zei de vader tot de beambte 'de oudste heet Caroline en de jongste heet Barbara. Dat staat hier dus fout om'. De ambtenaar zag dit duidelijk niet als zijn probleem. Hij had de namen opgenomen zoals die waren aangegeven en dat was dat. En omdat de jonge vader niet van het ruzie zoekende type was, ging hij terug naar het ziekenhuis om de moeder te vertellen van de tweeling: Barbara, en dan pas Caroline.

***

17-11-2010 | Trudy

Sterretjes

Twee kleine sterretjes
Op weg naar de maan
Ziet ze elke avond
Aan de hemel staan

Roze en zacht
Lief bij elkaar
Twee kleine kindjes
Met engelenhaar

Ze laat een traan
En kijkt naar de maan
Die waakt over de sterren
Die zijn heengegaan

***

16-11-2010 | Nathalie

Isa & Iris, altijd even doldwaas

Iris kijkt haar tweeling zus vragend aan.
'Heb jij iets leuks om te doen?' Isa denkt na. Het is saai, de bladeren vallen al bijna weer van de bomen, zo in hun zwembad. Het is bloedheet, maar van mama mogen ze niet zwemmen.
'Die bladeren moeten eerst uit het zwembad', zei ze.
'Ik wil naar groep 3\4'. moppert Iris. Isa zucht. Triest kijkt ze naar het zwembadje dat vol ligt met groene bladeren.
'Zullen we de bladeren uit het zwembad vissen?'
'En dan?' vraagt Iris somber. 'Dat is toch saai?'
'Daarna kunnen we zwemmen!' Iris schud haar hoofd. 'Dat is ECHT saai'. Isa moppert.
'Wat moeten we dan doen?' Iris springt op.
'Ooh Isa, ik weet iets! We houden een zwembad feestje. We vissen de blaadjes eruit, en daar maken we kunstwerken van. Daarna nodigen we Job, Jan-Hille en Janneke uit'. De tweeling is meteen enthousiast. Ijverig halen ze met een kikkernetje de blaadjes uit het water.
'De herfst komt alweer'. zegt Iris triest.
'Herefst herefst, ga toch weg, anders heeft ons zwembad veel meer pech'. zingt Isa. Iris zingt mee. Al gauw is het zwembad weer helemaal blader-loos.
'Zal ik Job gaan halen?' vraagt Isa.
'Nee, we halen ze niet!' roept Iris. 'Met de bladeren maken we uitnodigingen. Die plakken we er dan op'.
'Maar ik wil een kunstwerk'. zegt Isa.
'Dan maak jij een kunstwerk van jou bladeren, en ik maak uitnodigingen'. Even later zitten ze rondom de eettafel met alle bladeren, wat langzamerhand bladerenmoes, bladerenprut en bladersap is geworden. De eettafel zit helemaal vol, bladeren liggen op de grond. Vanaf de achterdeur zo de keuken in. een heel spoor ervan. Iris en Isa merken het amper. Dol blij en enthousiast zitten ze te tekenen. Daarna plakken ze de bladeren erop. Isa heeft haar en Iris gemaakt. Hun haren zijn bladeren, en naast hun staat een boom. Die is ook van bladeren.
'Nu moet hij drogen'. zegt Isa. Zorgvol legt ze haar 'kunstwerk' op de hoek van de tafel. Voor het raam, zodat het kunstwerk kan kletsen met de zon en nog warm wordt ook. Iris heeft hun moeder gevraagd om te schrijven. Ze heeft nog niet gezien hoe de eettafel en de keukenvloer erbij liggen. Iris wijst naar een enkel blaadje. Ze raapt hem op.
'Zo, de vloer is weer schoon!' Isa raapt ook maar een enkel blaadje op.
'Perfect!' roept ze. 'Ik breng die uitnodiging naar Job, en jij die andere naar Jan-Hille en Janneke'. Jan en Janneke zijn ook een tweeling. Maar Jan is een jongen, en Janneke een meisje.
'Mama, we gaan Jan-Hille en Janneke halen!' roept Iris naar boven.
'En ik haal Job' brult Isa. Zonder op antwoord te wachten rennen ze weg, richting hun vrienden.

***

16-11-2010 | Chantal

Wij

Jij bent jij
En ik ben ik
Samen zijn we twee personen
Jij bent mij
En ik ben jou
Samen zijn we 1

Jij lijkt op mij
En ik op jou
En soms ook even niet
Dan lijk
Ik op ik
En jij op jij
Maar altijd blijven wij
Wij

Al wordt jij honderd
Al blijf ik klein
Levend
Dood
We zullen altijd samen zijn

***

16-11-2010 | Heleen

Alleen

Mijn zoon heeft een broertje
dat niemand ooit ziet
Zijn grafje
heel simpel
twee woordjes
dag piet

***

16-11-2010 | Shanna

"Let me see your moves"

Wie denkt dat een tweeling altijd dezelfde kleren dragen of altijd alles samen doen, heeft het mis! Wij zijn een twee-eiige tweeling. Mijn broer Colin is als eerste geboren en ik kwam 10 minuten later. Dus heel erg veel verschil zit er niet in, maar mensen moeten altijd wel een grapje maken wanneer ze horen dat ik 10 minuten jonger ben! Het grappige is wanneer mensen vragen of we broer en zus zijn en wij vertellen dat we tweeling zijn, men altijd zo’n verbaasde, leuke reactie geeft. Zo van, lachend en verbaasd; 'Nee, echt?!?!'. Het leuke van onze band, vind ik, is dat we vaak onbewust ons zorgen om elkaar maken. Als er 1 van ons een probleem had, dan stond de ander daar binnen no time met z’n neus bij. Vroeger als kleine kinderen deden we al gekke dingen samen. Met onze oudere zus Cynthia gingen we ons altijd verkleden, pakten we een tennisracket, een zonnebril, een pet en zetten keihard het nummer 'Panne Panne Panne, Pech Pech Pech' van Bert en Ernie aan, zodat we de meest rare bewegingen maakten. Of logeren bij elkaar en gekke geluiden maken zodat we een hele avond lagen te schateren van het lachen. Het kon niet gekker, dansen, zingen, maar vooral dat we er nu als volwassenen nog steeds zo om kunnen lachen. Om de trucjes die we vroeger altijd deden en nog steeds kunnen; zoals winden laten met onze oren! Mensen vinden ons niet op elkaar lijken, maar er zijn veel dingen waarin wij hetzelfde zijn. En dat blijft het leuke van onze relatie, men ziet niet dat we tweeling zijn maar als men ons eenmaal kent, kunnen we gekke dingen laten zien... 'Let me see your moves and I’ll show you mine!'.

***

14-11-2010 | Carla

Dames Dubbel

Tweelingen, het is een bijzonder fenomeen kan ik uit ervaring zeggen. Dat onze meiden tegelijkertijd uit één minuscuul eitje zijn gekomen, kan ik nauwelijks bevatten. Dat ze daarna samen 34 weken in mijn buik bivakkeerden, evenmin. Het competitiegedrag was al in de kiem aanwezig. Het feit dat de dames in de dop veertien jaar geleden onderling overeen zijn gekomen wie het debuut op het wereldtoneel mocht maken, is uitzonderlijk. Nog steeds gaat aan het bereiken van een compromis een flinke onderhandeling met zorgvuldig onderbouwde besluitvorming vooraf. Voor een tweelingmoeder is diplomatiek handelen een vereiste in de strijd om onverdeelde aandacht.

Het uit elkaar houden van een identieke tweeling is voor veel mensen nog steeds moeilijk. Zelfs familieleden kunnen mijn meiden niet feilloos van elkaar onderscheiden. Soms zegt een tante of oom een naam en wacht af wie er reageert. Of wordt er geroepen: 'de tweeling', om nog maar te zwijgen over de tactvolle benaming 'die andere'. Gelukkig zijn er ook mensen die het iets creatiever en subtieler aanpakken. Zoals onlangs tijdens de gymles. Hofmann, de gymleraar, keek Kim en Susan van top tot teen aan, hief zijn gespierde armen in de lucht en riep ontgoocheld: 'Jullie hebben nieuwe gymschoenen!' Toen ik dat hoorde, stond ik werkelijk perplex: een leraar met zoveel oog voor detail! Iemand die van 250 leerlingen weet wie welke gymschoenen draagt! Een ongekende prestatie, die wel moet duiden op een fotografisch geheugen. Dat verwacht je niet van iemand die vooral fysiek is ingesteld. 'Wat doen jullie me aan?' riep Hofmann wanhopig. Net op het moment waarop hij mijn dochters eindelijk uit elkaar kon houden, moest hij ineens op zoek naar een nieuwe referentie. Ik mag die gymleraar wel. Hij doet moeite om mijn dochters als individu te zien. Weliswaar met een beetje hulp van Nike en Puma.

***

10-11-2010 | Renate

Eén plus één is meer dan twee

Het eerste bijzondere tweelingmoment was bij de echo van 7 weken…ineens was daar een tweede propje-in-holletje te zien. 'Dat wordt verbouwen', zei de gynaecoloog, die wist dat we al twee kinderen hadden, nuchter. Papa werd wat wit rond zijn neus herinner ik me, maar hij glimlachte dapper. Ikzelf dolgelukkig, kon mijn ogen niet van het beeldscherm afhouden. Oma zag later thuis de foto van de echo, keek me sprakeloos aan en zei toen iets als 'Jeetje, wat zal jij een gigantisch lijf krijgen…'.

Een tweeling is meer dan twee broertjes en/of zusjes. Twee heel verschillende kinderen met een bijzondere band. Ondanks dat ze twee-eiig zijn, dus eigenlijk een gewone broer en zus. Mijn stoere jongen, erg sociaal, neemt zijn zusje nog al eens op sleeptouw. Trekt haar dan mee en zorgt ervoor dat ze wat uit haar schulp komt. Op haar beurt staat zij voor hem als er een grote spin is of iets dergelijks. Zij regelt het en onze ‘Held op sokken’ verschuilt zich achter haar. Ook nu ze 11 jaar zijn is dat eigenlijk nog zo.

Dreumesperikelen, regelmatig botsend op elkaar’s grondstuk. Even een korte aanvaring en dan weer ieder verder met zijn eigen ding. Leren lopen…wat had ik een conditie nodig in die tijd. Achter een ondernemende peuter moet je natuurlijk altijd aan, maar in dit geval waren elastieke armen een uitkomst geweest. Ik herinner me die keer buiten in de straat: de één ging links met haar schepje, rechtstreeks naar het prachtige bloemenperk van de buurvrouw, de ander met een speelgoedautootje regelrecht naar het echte exemplaar van die hele snelle buurman. En ik mocht kiezen, wie eerst…Je kan je voorstellen dat dit ook een tweelingmoment was, maar eigenlijk één die je liever vergeet. Alhoewel…het zag er wel schattig uit….

***

08-11-2010 | Mijntje

Ruilen?

Middelbare schooltijd: Je lijf verandert, zware boekentassen zeulen en huiswerk met TMF op de achtergrond.

Mijn zus en ik (en de rest van onze klas) vond het grappig als we van les wisselden. Ik haar scheikundeles en zij mijn mentoruurles. Kijken of het de leraar zou opvallen...

Het ging helemaal perfect tot aan het moment dat mijn zus plots mijn vakkenpakket moest kiezen. Toch maar opbiechten dan... De mentor kon er minder goed om lachen: "helemaal geen vakken nodig als jullie de boel bedriegen".

Ook nu kijken we nog steeds of we anderen voor de gek kunnen houden.

***

07-11-2010 | Rowan

Zeeblauwe ogen

Ik gluur vanuit mijn ooghoeken naar Emma, naar haar glanzende goudblonde haren en naar haar smetloze huid. Maar wat het meest mijn aandacht trekt zijn haar vrolijke, zeeblauwe ogen die net iets lichter zijn dan die van mij en me bedenkelijk aanstaren. Ik kan zien dat ze op het punt staat iets te vragen en ik kan de woorden op het puntje van haar tong proeven, 'Zullen we pizza bestellen?' Vraag ik op het moment dat ze haar mond open doet. Ze lacht, 'Dat wilde ik net vragen'.

Emma is mijn eeneiige tweelingzus, elke millimeter van mijn huid lijkt op die van haar, we hebben dezelfde talenten, denken hetzelfde en zelfs de manier waarop we lopen is hetzelfde. Ik weet altijd wat ze gaat zeggen voordat de woorden haar lippen hebben verlaten, ik weet waarom ze verdrietig is als ze moet huilen en ik weet dat ze op de onderste trede van de trap gaat zitten als we pizza hebben besteld om te wachten op de bezorger omdat ze hem knap vind.

Soms lijkt het alsof ik haar gedachtes kan lezen maar ik kijk gewoon goed naar mijn zus, zodra ik in die intrigerende, zeeblauwe ogen van haar tuur weet ik precies waar ze aan denkt. Als ze van haar ene been op het andere hupst is ze zenuwachtig, als ze zwakjes glimlacht verveelt ze zich en als ze aan het zwart met wit gevlochten armbandje om haar linkerpols prutst heeft ze iets te verbergen.

'Ik heb de pizza besteld en ik moet heel nodig naar de wc, kan wel even duren'. Liegt Emma glimlachend terwijl ze naar de hal loopt en de deur achter zich dichttrekt om daar op de onderste trede van de trap te gaan zitten en te wachten op de pizzabezorger. Ik lach zachtjes.

***

04-11-2010 | Stefanie

Ondernemende tweeling (part II)

Over twee weken wordt de tweeling twee jaar. The terrible two fase zoals onze gynaecoloog ons bemoedigend toesprak. Ze zijn echter al iets eerder begonnen met wij zijn twee dus wij zeggen nee! En wat de één doet, ja dat doet de ander ook. JéJé (zo noemt Lisen haar broer) kom mee! Lisen lokt haar broer Julien naar de gordijnen terwijl ze me strak aankijkt. Samen verstoppen ze zich gauw achter de gordijn. Moet mama boos worden?! Neeee! Ze blijven gewoon staan. Uiteraard moet er eerst worden gedreigd. Gaan jullie niet weg dan.... en anders... Ze steken nog net niet hun middelvinger naar me op. Als ik even boven ben omdat ik het geruzie en daarmee het politie agentje spelen zo zat ben, spoken ze gelijk wat uit. Zodra ik weer bij positieven ben en naar beneden loop, heb ik al bijna spijt dat ik ze even alleen heb gelaten. Ze kijken al stout als ik ze aankijk maar kan nog niet ontdekken wat ze hebben gedaan. Totdat ik de prullenbak wil legen en de kipnuggets uit de vriezer erin zie liggen. Vraag voor de zekerheid nog of papa dat gedaan heeft. Maar nee. Ze hebben dus de vriezer open gedaan en de kipnuggets eruit gehaald om vervolgens in de prullenbak te doen. Bah, zeggen ze in koor. Het is écht een samenwerkend duo. Als er eentje stout is en in de 'stoute hoek' moet zitten, zoekt de ander gauw een knuffel en een speen om te geven of gaat er naast zitten. Als ik de staafmixer gebruik om een vitamineshot te maken, schrikken ze. Gauw grijpen ze mekaar vast en staan met hun armpjes om mekaar en wangen tegen elkaar te roepen dat ze bang zijn. Saai is het zeker niet !

***

04-11-2010 | Stefanie

Ondernemende tweeling (part I)

Om kwart over 8 brengt papa de oudste naar school en zet de kleintjes in de box (lees: kippenren) zodat ik kan douchen. Onder de douche probeer ik opnieuw wakker te worden onder een hete straal en smeer me in met Kneipp Lavendel voor een momentje rust en ontspanning. Het wordt echter een heel kort momentje! Beneden hoor ik een knal dus ik besluit gauw de douche uit te stappen, droog me af en ga snel in mijn ochtendjas naar beneden. Ik was er al bang voor. Naast de box staat de eettafel. Op de eettafel staat onze zogenaamde 'pleurbak'. In die bak 'pleuren' wij onze post en alles wat opgeruimd moet worden of nog bekeken moet worden. Op die bak staat een mandje met luiers, luierzakjes en billendoekjes plus een doos met Kleenex. Ja, dit is nou ECHT zo'n Kleenex-moment. Die boefjes hadden dus de bak plus mand van tafel de box ingetrokken. Met een big-smile zaten ze samen tussen het speelgoed, de post, tijdschriften, herhaalrecepten, luiers en vooral; Kleenexdoekjes! Alles hadden ze er in een mum van tijd uitgetrokken en de zakdoekjes lagen volledig versnipperd overal om hen heen. Nee wat doen jullie nou ???!!!! Lisen geeft me gauw een verscheurd zakdoekje terwijl ze me lachend aankijkt en zegt; Dank! Tja, dat had ze toch geleerd van mama?!. Al mopperend ruim ik de bende op en ga gauw terug naar boven om me aan te kleden. Beneden hoor ik af en toe gegil dus ik hoop dat Lisen nog haren op haar hoofd als ik beneden kom en Julien niet te hard met de Little Tike hamer wordt geramd. Om half tien heerst er weer rust in huis als ze op bed liggen. Met een volle wasmand en een kop thee plof ik op de bank.

***

03-11-2010 | Eva

Tweeling?

Tina en Axelle zijn elkaars hartsvrienden. Ze doen en delen alles samen. Spreekbeurten hebben ze nog nooit met iemand anders gedaan. Tina is goed in wiskunde en wo. Terwijl Axelle goed is in talen. Ze kunnen niet zonder elkaar. Vorig jaar zijn ze zelfs samen op vakantie geweest ze zeurde zo hard. Ze hebben soms wel ruzie maar dat komt niet door hen. Tina is ook redelijk luidruchtig terwijl Axelle veel droomt en veel denkt van zoals waarom is de wereldbol rond terwijl ze ook ovaal kan zijn. Maar ze dacht opeens vanwaar kennen we elkaar zo goed? Dus vroegen ze het aan hun ouders die buren waren. Direct toen ze thuis kwamen stelde ze allebei de vraag, maar ze begonnen te stotteren en te sukkelen de mama van Tina liet zelfs een bord vallen.

Toen ze de volgende dag bij elkaar kwamen vertelde ze allebei een ander verhaal. Tina haar ouders zeiden van de kribbe en Axelle haar ouders van een onthaalmoeder. Hoe raar! zegt Tina. Ja, antwoord Axelle. We zoeken het zelf wel uit. Tina heeft nog een zolder waar alle oude dingen staan ze vindt ineens een boek waar op staat 'fotoboek' in sierlijke letters. Bij de foto’s staan allemaal pijltjes maar ze zijn bijna onleesbaar. Tina zegt tegen haar eigen hier staat echte mama en daar valse mama en valse papa en daar ook. En 2 baby’s er staat geschreven ons Axelle & Tina. Wat??? In de les gooit Tina een briefje naar Axelle om na school af te spreken. Tina vertelt haar hele verhaal. Na school gaan ze allebei naar huis om hun ouders te overtuigen om mee te gaan naar het park waar ze hadden afgesproken. Tina vertelt haar verhaal. Ja die mevrouw kon niet voor jullie zorgen en we hebben jullie bij de geboorte geadopteerd. Jullie zijn eigenlijk een tweeling.

***

03-11-2010 | Oma Marijke

Een momentopname uit het leven van Tessa en Milo

Bijna een jaar zijn ze en als oma vind ik het een feest ze te zien opgroeien. Kijk die twee nou toch weer eens bezig. Ze hebben net een cadeau gekregen, maar natuurlijk is de doos veel interessanter dan het speelgoed zelf. Al snel kruipt Tessa op de doos. 'Dat is leuk', denkt Milo en kruipt dwars over Tessa heen ook op de doos. Niet in het minst gestoord door de ander onderzoeken ze op hun eigen manier de doos. Tessa peutert eens hier en daar en geeft er kreetjes bij. Milo is meer van het ruigere werk en timmert met zijn vuistjes aan de zijkant van de doos en stoot wat onnavolgbare klanken uit. Ze kruipen weer van de doos af en samen krijgen ze het voor elkaar de doos onder de grote tafel te schuiven. Tessa klimt meteen op de doos. Met haar handen aan de stoel trekt ze zich op de doos en kijkt triomfantelijk in het rond als ze rechtop staat. Milo ziet dat niet, want hij heeft zijn aandacht alweer op iets anders gericht. Tessa komt met één been van de doos af en begint de doos met haar voet heen en weer te schuiven. Je ziet Milo opkijken van het geluid en je hoort hem bijna denken: 'Wauw, een bewegende doos, daar moet ik bij zijn'. Hij kruipt er razendsnel naartoe en duwt de doos met zijn handen heen en weer. Samen schuiven ze een poosje op hun manier en gaan dan weer op zoek naar andere leuke dingen. De doos is vergeten, het nieuwe speelgoed ook. Nu richten ze zich op de poes, die voorbij loopt. En zo gaat het een hele dag door. En heel vaak denk ik: een leukere tweeling dan Tessa en Milo kan er bijna niet zijn.

***

02-11-2010 | Imke

MIJN mama

Midden in de nacht word Koen wakker. Hij ligt een beetje te jammeren en roept MAMA!!!!
Bas is daar blijkbaar ook wakker van geworden en roept NEE MIJN MAMA!!!!!

***

30-10-2010 | Jacqueline

Bijzondere tweelingzwangerschap

De verloskundige vroeg: 'Komen er tweelingen voor in de familie?'. Nee, ze dacht 2 hartjes te zien kloppen, wat waren we blij en verrast! Na 2 weken weer een echo, en ja hoor, 2 kloppende hartjes!!

Een paar weken later kregen we in het AMC weer een echo, daaruit bleek dat onze tweeling 1-eiïg was en de placenta en de vruchtzak deelde, dat was even schrikken. Een zeldzame tweeling zwangerschap (1% van alle tweelingzwangerschappen), waarbij al vast staat dat de kindjes 8 weken te vroeg worden gehaald via een keizersnee. Dit i.v.m het risico dat de navelstrengen in de knoop gaan met alle gevolgen van dien.

Spannende gedachte wat er allemaal fout kan gaan in je buik, maar de controles waren steeds goed, en buiten de stress om ging het goed! Tot ik bijna 26 weken zwanger was. Ik kreeg een hele erge bloeding, dacht dat ik ze kwijt was. Met gillende sirenes naar het AMC, daar bleek dat alles goed was met de meisjes! Waar de bloeding vandaan kwam was niet bekend. Ik heb toen een week daar gelegen, weeënremers en longrijping gehad, gelukkig kreeg ik geen weeën! Ik mocht naar huis als ik maar heel rustig aan deed. De weken daarna waren slopend voor me maar met de kindjes ging het goed, en dat telde. Toen ik 31 weken zwanger was kreeg ik nog een veel ergere bloeding. Weer naar het AMC en gelukkig was weer alles goed met ze.

Ik heb met 32 weken een geplande keizersnee gehad, en wonder boven wonder deden de meisjes het fantastisch! En zelfs geen knoop in de navelstrengen, dat was wel heel bijzonder volgens de gynaecoloog! Na ruim 4 weken mochten ze mee naar huis!! We zijn dolblij en supertrots op onze mooie gezonde dochters, die nu alweer 6 maanden zijn!

***

30-10-2010 | Christine

Potje piesen

Nog geen twee jaar oud zijn ze, de gebroeders, en helemaal weg van het potje. De jongens hebben beslist dat ze n? zindelijk wensen te worden. De oudste neemt het voortouw en beslist wanneer er geplast moet worden. 'Piese', zegt tie dan en rent naar de wc voor een potje. Goed idee, vindt de jongste en holt er achteraan. Enigszins hulpeloos staan ze dan weer bij me: 'Piese' klinkt het gelijktijdig. Ik probeer ze over te halen toch gewoon in hun luier te plassen. 'Nee', klinkt het zeer beslist, er moet geplast worden en wel nu meteen.
De broeken en luiers gaan uit en de mannen laten zich op de potjes neerzakken. Ik zak er zuchtend naast op de grond, met mijn zeer hoogzwangere buik. Er wordt er geplast. De één loert schuin naar de ander om te kijken of die nog niet klaar is, stel je vóór! 'Ja!', roept oudste triomfantelijk en kijkt in de pot, voelt er voor de zekerheid nog eens in en jawel …een miniplas ligt in het potje. Ik prijs hem en hij is apetrots. Direct wil hij het wegbrengen naar de wc. Ik hijs me overeind en weet jongste ook mee te krijgen die ook drie druppels heeft weten te produceren. We gaan in optocht naar de wc, alwaar de plasjes worden weggegooid. Wonder boven wonder nog goed ook. De gebroeders rennen weer terug met de potjes en het feest begint opnieuw. Twee glunderende koppies .Tot drie keer toe herhaalt zich dit ritueel en dan ben ik het spuugzat en pak de potje , onder luid protest, af.

Meestal zijn de kinderen er nog niet aan toe, maar nu, in mijn toestand, ben ík er nog niet aan toe. In zo’n geval moet je niets forceren; het komt vanzelf goed!

***

30-10-2010 | Gèry

Samen

Samenstelbaar materiaal, dan heeft hij hierin
afwijking van deze vereiste en voor zover het begin
Meerhout-Herstal.
Een mechanisch defekt? Een ongeval?
Naderen. Arminia verloor in.

***

27-10-2010 | Anita

Altijd Samen

De tweeling Casper en Sebastiaan zitten beiden in een andere klas. Sebastiaan is uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje door een klasgenootje. Casper niet. Sebastiaan gaat niet, vooral niet nadat het jarige meisje in kwestie heeft gezegd dat Casper niet aardig is. Hij weigert, want zonder zijn tweelingbroer is het geen feest. En zo gaat het en niet anders. De broers vormen een blok en hoewel ze ook ruzieën, zullen ze het altijd voor elkaar opnemen.

Die solidariteit, hartstocht en onvoorwaardelijke liefde kenmerkt hun broederschap. Ze lijken uiterlijk veel op elkaar en we proberen zo veel mogelijk onderscheid te maken door ze verschillend te kleden, anders te stimuleren, in aparte klassen te zetten. Maar hun liefde voor elkaar is grotere dan wat dan ook. 'Je kan geen groter cadeau krijgen bij je geboorte dan een tweelingbroer/zus', werd tegen ons gezegd toen ze geboren werden. En het is waar. De onvoorwaardelijke liefde en band is sterk en niet te doorbreken.

***

26-10-2010 | Marrit

Verbonden

In verwachting
niet verwacht
een beetje geschrokken
door twee kloppende hartjes
blij verrast

een wonder
zo kun je het noemen
twee zielen verbonden
in één lichaam

samen
en toch ongeboren
geen 9 maanden
eenzame opsluiting
voor ons

toen zagen we
het levenslicht
allebei gezond
mensen met onze komst
verblijdt

nooit staan we alleen
ik ben mezelf
maar toch de ander
jouw hart klopt als die van mij

niet te knappen band
voor altijd verbonden
bloed stroomt door
jou, mij
allebei

zwijg
ik weet wat je wil zeggen
denk
ik hoor je praten
lach
ik hoor je huilen

Sterven samen
als de één gaat
sterft de ander

Altijd samen
nooit alleen

***

26-10-2010 | Natasja

Trotse moeder

Het is nu ruim 2 jaar geleden dat ik trots naar de echo keek. De echo met 2 kleine poppetjes… In mijn buik... Een buik die alsmaar dikker werd… En maand of 6 later lagen die 2 kleine poppetjes op mijn buik. De trotse mama van 2 lieve kleine meisjes. Is er iets mooiers op de wereld dan dat?

Nog een jaartje later werd ik de trotse eigenares van een bakfiets. En omdat het zonnetje schijnt besluit ik om de kinderen met bijbehorende kinderwagen in de bakfiets te stoppen om met al mijn trots een retourtje winkelcentrum te doen. Een hele onderneming van passen, meten, sturen en flink doortrappen. Na ongeveer een kwartier fietsen parkeer ik trots mijn bakfiets, hijs ik de meiden in de kinderwagen en verdwijn ik het winkelcentrum in.

20 minuten later zijn we terug bij de fiets. Deze keer hijs ik kinderen, kinderwagen én boodschappen in de bak. Alle passerende oudere dames willen even kijken. Ze vinden het allemaal even prachtig 'Wat een rijkdom hé!'. En ondanks dat er één mevrouw is die denkt dat de dames zeker wel twee neefjes zijn (???) ben ik, voor zover mogelijk, nog trotser dan een uur geleden.

Als ik op het punt sta om de bakfiets om te keren en weer naar huis te fietsen wil er nog zo'n dametje even kijken. 'Kijk nou, wat leuk, en handig!' is de reactie. Jullie zijn zeker van de speelzaal? .....

Van de speelzaal...?! DE SPEELZAAL??!! Nu word het helemaal mooi! Er schieten een heleboel zeer onaardige opmerkingen door mijn hoofd, maar na een korte overweging lijkt het me beter om kalm en vriendelijk te blijven. 'Nee hoor mevrouw, die 2 kinderen zijn AL-LE-MAAL van MIJ!

En trots fietsen ik en mijn wonders terug naar huis...

***

26-10-2010 | Rienke

Tweelingnichtje

Mijn zus en ik zijn geen tweeling. We schelen drie jaar. Zij heeft blond steil haar, ik donkere krullen. Zij hield van rustige spelletjes, terwijl ik altijd in bomen klom en standaard beide knieën volgeplakt had met pleisters. Ook onze gezinnen lijken niet op elkaar. Zij hebben veel moeite gedaan om hun kinderwens in vervulling te laten gaan, terwijl mijn man en ik onze kinderen bijna in de schoot geworpen kregen. Zij kregen drie meiden. Wij drie jongens.

Haar jongste dochters zijn een tweeling, maar net als mijn zus en ik lijken ze niet op elkaar. Sanna heeft blond haar, Merte donkere krullen. Sanna is rustig, Merte is stoer, klimt overal op en heeft standaard beide knieën volgeplakt met pleisters. Mijn zus besloot tijdens haar zwangerschap dat een van de meisjes vernoemd zou worden naar mij. Ze zou Merte Rienke gaan heten. Dat het nichtje dat die naam kreeg ook zo op mij zou lijken, kon ze van tevoren niet weten. En alsof Merte zelf weet dat wij gelijkgestemden zijn, zoekt ze me vaak op en is ze altijd dol op me geweest.

Toen Merte onlangs boos was op mijn zus, zei ze dat ze wel bij haar tante ‘Hienke’ zou gaan wonen. Ik zie haar al helemaal aan komen fietsen over een jaar of vijftien. Een puber. Met donkere krullen. Boos op mama. En dan zal ik haar wat te drinken geven. En we zullen praten. Over meidendingen. En over stomme moeders. En daarna zal ik haar naar huis sturen. Naar mijn zus, de meidenmoeder. Ik hou het wel op jongensmoeder zijn, met de bijzondere nevenfunctie van meidentante. En ze zullen allemaal welkom zijn bij me. Al mijn neefjes en nichtjes. Altijd. Maar dat ik op drieëndertigjarige leeftijd nog een tweejarig tweelingnichtje zou krijgen dat had ik nooit verwacht.

***

23-10-2010 | Nova (8 jaar!)

De Tweelingzussen

Er was eens een tweeling die vaak ging winkelen. Ze leeren jongens kennen. Ze konden er zelfs niet van slapen omdat ze hen super knap vinden. De tweede nacht ook niet en dan ook niet heel de maand lang. Toen ze elkaar al heel lang kenden hadden ze besloten te trouwen. Ze zouden trouwen op dezelfde dag. Na hun huwelijk kregen ze beide 3 kindjes.
En ze leefden nog lang en gelukkig.

***

21-10-2010 | Annika

Delen

Verjaardag, taart en zoenen
Nooit een feest alleen voor mij

Een leven delen

Kijk ik in de spiegel
Dan zie ik ook jou

Ben jij even de beste
Dan spiegel ik me aan jou

Zie ik, wie ik bijna ben
Lijk ik misschien op jou

Stel ik je de vraag
Was ik uniek zonder jou?

***

20-10-2010 | Patty

Nooit meer rijstevlaai

Zus is hoogzwanger van een tweeling. Hoewel de zwangerschap probleemloos verloopt blijven we ons zorgen maken. Zal het allemaal wel goed gaan? Komen de kindjes niet te vroeg? Uiteindelijk zijn ze geboren op 31 januari...een dag later dan gepland...

Op 30 januari 2010 bezoeken mijn zus en haar man het ziekenhuis voor een controle. De baby's maken het goed. Ze zullen worden geboren door middel van een keizersnede. Een van de baby's is namelijk dwars gaan liggen en kan niet meer omdraaien. Na wat heen-en-weer gebel door de arts vraagt hij ineens of zus en man er klaar voor zijn. 'Klaar waarvoor?' Er is een couveuse vrij en er is ruimte op de OK. De baby's komen vandaag!

Man belt snel de tantes, opa's en oma's. Allemaal dreigen we de geboortes te missen want we hebben een reistijd van anderhalf uur voor de boeg. Eenmaal in de auto blijkt dat we ruim op tijd zullen zijn. Man belt op en zegt: 'doe rustig aan, de baby's komen morgen pas...' Wat blijkt? De anesthesist heeft de keizersnede afgeblazen omdat zus vier uur geleden een stuk rijstevlaai heeft gegeten. En voor een operatie moet je nuchter zijn. Zus ligt al op de operatietafel maar de anesthesist laat zich niet vermurwen.

Zus brengt de nacht door in het ziekenhuis. De twee couveuses staan leeg. Een vrouw die zich midden in de nacht met veel te vroege weeën komt melden moet worden doorgestuurd naar een ander ziekenhuis, kilometers verderop. De volgende middag komen er twee piepkleine, gezonde meisjes ter wereld. De couveuse hebben ze niet nodig.

In januari vieren we alweer hun zevende verjaardag. Met slingers en cadeaus maar zonder rijstevlaai. Want die vlaai, die komt er bij ons niet meer in!

Patty Zoet
Trotse tante van Jamie en Jessie

***

19-10-2010 | Margriet

1 van de 2

23 jaar lang voelde ik iets “vaags”om mij heen.
Al was ik erg eenzaam als kind, toch voelde ik mij nooit echt alleen

Op mijn 23ste jaar viel het kwartje, ik heb een tweelinghelft gehad.
Alleen in de baarmoeder bleek dat er geen 1 , maar een 2de kindje zat.

Toen kreeg mijn moeder een miskraam, dat was natuurlijk niet zo fijn
Later dacht ze ineens, een tijdje daarna dus, opnieuw zwanger te zijn

De dokter zei”U bent al 3 maanden zwanger oké!
Dus u bent niet opnieuw zwanger, maar er is er nog 1 van de 2!

Het is niet te geloven, dat ik dat altijd heb gevoeld.
Op mijn 23ste jaar viel het kwartje en zo was dat denk ik ook bedoeld!

***

18-10-2010 | Audrey

Opa en de tweeling

Na 8 jaar eindelijk zwanger dankzij ivf. Wij zijn zwanger! Bah mijn vader hoort op de zelfde dag dat hij kanker heeft. Na 2 weken krijg ik de eerste echo, woow het zijn 2 kindjes. Op hetzelfde moment is mijn vader nog aan het bijkomen van een hele zware operatie. Hij is zo trots. Hij word opa. Mijn ouders hebben mijn broer al moeten afgeven door kanker. Wat zijn we blij met zijn allen! Helaas gaat het na de operatie maar even goed met mijn vader. Met mijn echo van 18 weken hoor ik dat we 2 dochters krijgen. Op dat zelfde moment gaat mijn vader voor een scan omdat hij zo'n buikpijn heeft. Hij heeft uitzaaiingen in zijn darmen. Het enige wat nog helpt/uitsteld is een chemo. Hij wil zo graag mijn kinderen zien. Hij gaat voor de chemo. Ik ben 29 weken en mijn vaders chemo zit erop. Op 6-9-2007 drink ik koffie met hem voordat ik naar het ziekenhuis ga voor een echo. Daar breken totaal onverwachts mijn vliezen. Een aantal uur later worden Suus en Tessa geboren met 30 weken. Het gaat goed met ze, met maar mijn vader gaat het slecht. Op 10 okt krijgen we te horen dat Suus en Tessa snel naar huis mogen. Op 11 okt overlijd mijn vader. Op 18 okt, 1 dag na de crematie halen we onze dochters op uit het ziekenhuis om thuis verder te gaan, maar helaas zonder opa. Opa was erg trots op ons, en is voor altijd onze beschermengel. Een tweelingzwangerschap is altijd erg bijzonder, maar deze...tja...gewoon een wonder.

***

17-10-2010 | Shannon

Een tweeling

Met mijn zus ben ik op vakantie geweest.
Als mensen aan ons beide iets vroegen
kregen ze als uit 1 mond hetzelfde antwoord.
Wij weten van elkaar wat we denken.
Zo zijn we een keer in een boom geklommen,
we hebben beide een klein litteken op de dezelfde arm,
omdat we beide uit de boom vielen.
Samen zijn met iemand die hetzelfde is is geweldig.
Nooit meer alleen, nooit meer laten wij elkaar gaan.
"Samen" zo vertrouwd.
Een tweeling zijn is niet alleen op elkaar lijken,
het is meer...

***

15-10-2010 | Anita

Dubbel

Van alles twee, elke fase dubbel.

Ons ene meisje mocht niet bij ons zijn dus genieten we dubbel van haar tweelingzusje die als haar spiegeltje fungeert. Een meisje in de hemel, neerkijkend op haar opgroeiende zusje op aarde.

Tweelingen zijn voor eeuwig met elkaar verbonden en ook ik merk dat als moeder van een halve tweeling. Telkens wanneer ik wat voor de een moet doen, komt er iets op mijn pad wat met de ander te maken heeft.

Krijgt de een prikjes, moeten we voor de ander op gesprek omdat er een uitslag bekend is. Krijgt de een een Amerikaans paspoort, mogen we voor de ander komen om haar as op te halen.Heeft de een een bepaalde mijlpaal bereikt, krijgen we bericht over de ander dat de gedenkplaat voor in de kerk klaar is.

En zo zal het altijd blijven gaan. Mijn tweeling mag niet bij elkaar zijn, maar ze zijn voor altijd met elkaar verbonden. Tweelingen zijn bijzonder ook als de helft als engeltje geboren wordt. Ik ben trots dat ik tweelingmama ben van twee prachtige meisjes... een engeltje en een bengeltje!

***

06-10-2010 | Casper

Zomer

Als twee zonnen zorgen
voor vier schaduwen
dan kan het niet
anders dan zomer zijn.

***